Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Moneyball

   Υπάρχουν δύο ειδών ταινίες. Αυτές που έχουν να σου πουν κάτι και αυτές που δεν έχουν να σου πουν τίποτα. Το αν θα σου αρέσει μια ταινία είναι καθαρά υποκειμενικό. Όταν ξεκίνησα να βλέπω το Moneyball νόμιζα πως δεν θα μου πει τίποτα. Διάβασα την υπόθεση που έλεγε ότι έχει να κάνει με έναν scouter του baseball που ψάχνει να βρει παίκτες για να αντικαταστήσει αυτούς που έφυγαν και χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι. Στην πραγματικότητα το έβαλα για τον Brad Pitt και τον Jonah Hill (κυρίως γι αυτόν) για να δω γιατί είναι και οι δύο υποψήφιοι για Όσκαρ και για να δω γιατί και το Moneyball είναι υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινίας.
   Έτσι λοιπόν, έβαλα την ταινία και ξεκίνησα να βλέπω. Όταν η ταινία τελείωσε είχαν περάσει δύο ώρες και κάτι και εγώ παρόλο που ένα μεγάλο ποσοστό δεν το κατάλαβα (είπαμε έχει να κάνει με baseball αλλά το clue είναι ότι έφυγαν καλοί παίκτες και πήρε μικρότερους με παρόμοια ποσοστά(;) ή κάτι τέτοιο) μπορώ να πω ότι μου άρεσε αρκετά. Δεν ξέρω αν αξίζει το Όσκαρ και έχοντας δει μόνο το Tree Of Life από τις άλλες υποψηφιότητες θα έλεγα ότι μάλλον δεν θα το κερδίσει (αλλά ποτέ δεν ξέρεις με αυτούς τους Αμερικάνους). Αυτό που ξέρω είναι ο Jonah Hill δεν είναι μόνο φοβερός κωμικός είναι γενικότερα πολύ καλός ηθοποιός. Για σκηνοθεσίες, φωτογραφίες και λοιπά δεν μπορώ να πω γιατί δεν ξέρω και δεν θέλω να το παίξω ειδικός.
  Εν ολίγοις, το Moneyball λόγω του θέματος που έχει δεν έχει να πει τίποτα σε κανέναν, παρόλα αυτά είναι μια πολύ καλή ταινία με πολύ καλούς ηθοποιούς. Το πιθανότερο είναι σε μερικά χρόνια να τη βλέπουμε Κυριακές μεσημέρι στο Mega τρώγοντας τα ντολμαδάκια της μαμάς (όπως τις περισσότερες ταινίες που έχουν να κάνουν με το baseball).


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου